Ekki hefir tekizt að uppgötva með vissu, hvenær Lestrarfélag Stokkseyrar var stofnað eða hverjir áttu frumkvæði að því. Þórdís Bjarnadóttir í Móhúsum taldi, að það mundi að líkindum hafa verið stofnað um eða rétt fyrir aldamótin. Arnheiður Jónsdóttir frá Stokkseyri hyggur, að Jóhann V. Daníelsson, síðar kaupmaður á Eyrarbakka, muni hafa beitt sér fyrir því. […]
Allt frá því, er sterkir drykkir tóku að flytjast hingað til lands á 16. öld, lá drykkjuskapur hér mjög í landi og tíðkaðist jafnt hjá háum sem lágum. Er af því mikil saga, sem of langt er að rekja hér. Á fyrra hluta 18. aldar heyrast fyrst raddir um það, að nauðsyn beri til að
Margra félagssamtaka á Stokkseyri hefir áður verið getið í riti þessu, einkum í sambandi við atvinnuvegina, landbúnað, sjávarútveg og verzlun. Hafa þau samtök beinzt að eflingu atvinnulífsins eða einstakra þátta þess og unnið margvíslegt gagn hvert á sínu sviði. En auk þess hafa starfað eða eru starfandi mörg félög, sem hafa fyrst og fremst menningarmál
Ekki er um auðugan garð að gresja um bókmenntir í Stokkseyrarhreppi fyrr á tímum. Þaðan er engin forn skinnbók komin, svo að menn viti, engin saga rituð, nema ef vera kynni Flóamanna saga, engar rímur ortar, enginn annáll skráður. Í hreppnum var aldrei neitt menntasetur, er menn gætu sótt til fyrirmynd eða hvatning til bóklegrar
Þeir, sem eitthvað hafa unnið að leiksýningum, skilja öðrum fremur, hvílíkum örðugleikum slík starfsemi er háð, þar sem heita má, að öll ytri skilyrði til hennar vanti, enginn kunnáttumaður um leikstjórn, enginn þjálfaður leikari, engir búningar eða áhöld, ekkert leikhús, en húsnæðið skólastofa eða lítill fundarsalur. Þannig háttaði víðast hvar til hér á landi á
Auk hinna opinberu skóla, sem nú hefir verið frá sagt um hríð, störfuðu einnig öðru hvoru einkaskólar á Stokkseyri, er haldið var uppi af áhuga einstakra manna. Þykir mér hlýða að geta þeirra hér stuttlega, eftir því sem tekizt hefir að afla vitneskju um þá. Elztur þessara einkaskóla var Hólsskólinn, sem svo var nefndur, en
Samkvæmt fræðslulögunum frá 1907 skyldi farkennslu haldið uppi í sveitum, þar sem ekki var til neitt fast skólasetur eða svo langt til þess að sækja, að börnunum væri ekki heimangöngu auðið af þeim sökum. Í Stokkseyrarhreppi hagaði svo til, að margir bæir uppi í sveitinni gátu ekki, eins og samgöngum var þá háttað, sent börn
Í fundargerð skólanefndar barnaskólans í Stokkseyrarhreppi hinum forna 1.nóv. 1878 segir svo: „Ísleifur Vernharðsson er af nefndinni fenginn til að kenna börnunum í vetur í Stokkseyrardeildinni. Var skólinn þar settur af sóknarprestinum með ræðu þann 17. október 1878, eftir að þau 16 börn, sem í hann ganga, höfðu verið yfirheyrð í bóklestri og þeim raðað.“Þetta
Allt frá því er skólahald hófst í Stokkseyrarhreppi hinum forna árið 1852 og þangað til hreppnum var skipt árið 1897, starfaði barnaskóli þar lengst af á tveimur stöðum, önnur deildin á Eyrarbakka, en hin á Stokkseyri, og eru núverandi barnaskólar á þessum stöðum beint framhald af þeim. En þó að deildirnar væru tvær, áður en
Svo má heita, að öll menntun almúgans fyrr á tímum væri fengin í heimahúsum, lengstum með nokkru eftirliti af hálfu presta. Það eftirlit var þó einkanlega bundið við kunnáttu í kristnum fræðum, spurningar um trúarleg atriði í kirkjum og við húsvitjanir. Í kaþólskum sið var talsvert eftirlit í þessum efnum og ákveðnar kröfur gerðar til
