Með lögum um almannatryggingar og stofnun sjúkrasamlaga eru framfærslumálin í landinu komin inn á nýjar brautir og mannúðlegri en áður tíðkaðist. Hér skal víkja stuttlega að þróun þeirra mála í Stokkseyrarhreppi. Á árunum 1922-1923 gerði Verkalýðsfélagið „Bjarmi“ tilraun til að koma á fót sjúkrasamlagi, en tilraunin mistókst. Árið 1936 voru sjúkrasamlög lögboðin í kaupstöðum, og […]
Í yfirliti um eignir Stokkseyrarhrepps fyrir árið 1915-1916 eru talin slökkviáhöld, virt á kr. 1407.00, og geymsluskúr fyrir slökkviáhöld, virtur á kr. 126.00, og eru þetta fyrstu upplýsingar um tilveru slökkviliðs Stokkseyrar, þar eð eldri sveitarbækur eru glataðar. Mun slökkviliðið þá hafa verið nýstofnað, því að Ásgeir Eiríksson, sem var fyrsti slökkviliðsstjórinn, kvað sig minna,
Ekki er nú kunnugt um það, hvenær fyrst voru uppi raddir um að koma upp rafstöð á Stokkseyri. En þess má geta, að þegar á árinu 1905 var rætt um það á almennum hreppsfundi á Eyrarbakka að virkja Reykjafoss í Ölfusi til rafmagnsframleiðslu handa þorpinu, þótt ekki yrði úr þeim ráðagerðum. Má sjá af því,
Hafnarskilyrði eru á Stokkseyri í erfiðasta lagi sökum hins mikla skerjagarðs, er út frá landi liggur. Stokkseyrarsund var og er aðalsundið, en þar eru hættusamir kaflar á innsiglingunni, svo sem Miðboðinn, Snepillinn og Skælurnar og allt til þess er komið er inn fyrir Dyrós. En þar fyrir innan tekur við skipalægið, sem Blanda nefnist og
Eitt hinna fornu verkefna hreppanna var að annast nauðsynlegustu vegabætur innan sinna takmarka, stuðla að brúargerð og ferjuhaldi á alfaraleiðum. Mun sýslumönnum hafa borið skylda til að hafa eftirlit með því, að hrepparnir brygðust ekki þessu hlutverki sínu. Lítil merki sjást nú eftir framkvæmdir fyrri manna á þessu sviði, enda naumast um vegagerð að ræða
Í þjóðsögum segir svo frá því, hvernig refurinn barst hingað til lands, að einu sinni hafi Íslendingur nokkur verið til veturvistar í Finnmörk. Gömul kona á bænum vildi eiga Íslendinginn, en hann vildi hana ekki og fór um vorið eftir heim til sín. Kerlingu líkaði það stórilla og ætlaði að hefna sín. Hún tók þá
Ég var orðinn 15 ára þegar ég gerðist félagi í U. M. F. Stokkseyrar. Ekki var þessi dráttur af minni hendi allskostar sjálfráður. Heldur ekki vegna þess, að mér væri með öllu ókunn starfsemi félagsins. Ég reyndi eftir því sem efni og aðstæður leyfðu, að fylgjast með því sem félagið hafðist að á þessum árum.
Ég gekk aldrei í Ungmennafélag Stokkseyrar – þótti ekki hafa aldur eða þroska til að stíga svo örlagaríkt spor. Hins vegar fylgdist ég álengdar með félaginu og störfum þess. Mér eru til dæmis enn í minni ferðir Jóns á Skipum út á Stokkseyri, þegar hann var formaður félagsins. Ég held, að hann hafi verið daglega
Ungmennafélag Stokkseyrar minnist um þessar mundir fimmtíu ára afmælis síns. Það er merks áfanga að minnast. Ungmennafélagshreyfingin spratt af þeim vorhug, sem fór um þjóðina um og upp úr síðustu aldamótum. Þjóðin var að endurheimta sjálfstæði sitt og tekin að skilja vitjunartíma sinn til framfara í frjálsu landi. Hún fann mátt sinn og megin til
Þegar félag hefir starfað í tug ára, er oft staldrað við og litið yfir farinn veg. Því er ástæða að láta hugann reika aftur og fram í tímann, við þau merku tímamót, þegar U.M.F.S. heldur upp á 50 ára afmæli sitt. Þau eru mörg málefnin og verkefnin sem U.M.F.S. hefir fengist við í hálfa öld,
