Síðustu dagar einokunarinnar Frá aldaöðli hafði ein hin stærsta og umfangsmesta verzlun landsins verið rekin á Eyrarbakka. Um langt skeið var hún talin meðal hinna illræmdustu einokunarverzlana Dana, er þeir höfðu rekið hér á landi. Lengi vel var hún í höndum kaupmanna þeirra, er áður voru í förum til Finnmerkur, hinna verstu manna við að […]
Ferjur og flutningar Langir vegir og vondir, svo og hafnleysið við suðurströnd landsins, alla leið austan frá Hornafirði og vestur á Reykjanes, höfðu meiri erfiðleika í för með sér en svo, að sambærilegt væri við nokkur önnur héruð landsins. Þá var engum vagni hægt heim að aka, engin brú yfir neina á, enginn lagður vegur
Bakkinn og Bakkamenn Niður við sjóinn og á strandlengjunni milli ánna, þ. e. Þjórsár að austan og Ölfusár að vestan, eru þorp tvö, Eyrarbakki og Stokkseyri, sem einu nafni hafa nefnd verið Bakkinn, enda eigi órétt, að öll strandlengjan væri áður fyrri nefnd þessu nafni. Þegar menn úr uppsveitum Árnessýslu og enda víðar að fóru
Áður en hefti þetta væri fullsett, bar að hendi andlát höfundarins, Jóns Pálssonar, fyrrverandi aðalféhirðis. Hann lézt að heimili sínu, Laufásvegi 59 í Reykjavík, föstudaginn 18. janúar síðastliðinn [1946] á 81. aldursári. Þó að Jón Pálsson væri í fyrstu hikandi eða jafnvel tregur til að láta úrval úr safni sínu korna fyrir almennings sjónir nú
Til þess var eigi ætlazt af minni hálfu, að neitt það, er ég hef safnað, kæmi út á prenti, heldur geymdist það sem handrit fyrst um sinn, er svo síðar meir gæti orðið að einhverju leyti sem heimildarrit, ef út væri gefið, enda fjallar það um margvísleg efni, óskyld mjög og umfangsmikil. Það er hripað
VI. Nokkurir spádraumar. Dreymi mann tungl, boðar það skipstapa og jafnmörg mannslíf sem tunglin eru mörg. sól, boðar það mannslát. stjörnur, boðar það barnadauða og veikindi. gull, boðar það sólskin og þerri. silfur, boðar það kulda og ísalög. látún, boðar það bjartara veður. brauð, boðar það góðan afla af sjó. þrekk, boðar það góðan afla
Pálsmessa (25. janúar) Heiðskírt veður og himinn klár á helga Pálusmessu, mun það boða mjög gott ár, marka eg það af þessu. En ef þokan Óðins-kvon á þeim degi byrgir, fénaðardauða og fellisvon forsjáll bóndinn syrgir. Febrúarmánuður Febris ei ef færir fjúk forst né hörku neina kuldi sár þá kemur á búk. – karlmenn
Blómin, frostrósirnar og hrímið Loka blómin eigi „bæ“ sínum undir nóttina og svefninn og opna hann árla morguns, er sólin skín á hauður og haf? Blikna þau eigi fyrr og fölna á haustum, þótt góð tíð sé, en stundum ella í skakviðrum og stormum? Það mun þó væntanlega eigi vera vegna þess, að þau séu
„Landsynningsgrallarinn“ Fisktegund ein, sem efalaust lifir hér við allar strendur landsins og er algeng mjög í Eyrarbakkabugðunni, er hinn svonefndi skarkoli, en því nafni er hann þó eigi nefndur austur þar, heldur landsynningsgrallari. Grallaranafnið er sennilega til komið af því, að fiskurinn er flennistór og flatur eins og stór opin bók, en hinir módökku dílar
Sólfarsvindur á vorum og fram eftir sumri, en norðankul á nóttum. Um miðjan morgun lygnir, og um dagmálabilið er kominn breyskjuhiti með andvara af suðri. Fer svo fram allt að hádegi, og andvarinn færist æ meir í aukana, þokast vestur á við, þangað til hann er kominn í miðmundastað og síðar í nónstað, en jafnframt
