Gata
Gata var hjáleiga frá Stokkseyri, og er hennar getið fyrst í manntali 1703. Fyrir þann tíma, sennilega löngu fyrr, var býli þessu skipt í tvennt og úr því byggt annað, sem nefnt var Litla-Gata (Minni-Gata), eða Roðgúll og á einum stað Vatnsdalur, sjá nánara um það við Roðgúl. Hér hefir því sams konar tvískipting hjáleigna
Starkaðarhús
Starkaðarhús voru hjáleiga frá Stokkseyri, og höfum vér fyrst séð þeirra getið í Þingb. Árn. 15. maí 1699. Nafnið er ritað með ýmsu móti fyrr á tímum: Starkadshús manntal 1703, Starkgardshús Þingb. Árn. 27. maí 1705. Starkardshús Jarðabók ÁM. 1708, Stargerðishús manntalsbók Árn. 1844, og jafnvel á fleiri vega. Í sumum þessum nafnmyndum gægjast fram
Dvergasteinar
Dvergasteinar voru hjáleiga frá Stokkseyri, og höfum vér fyrst séð þeirra getið í manntali 1703 og nefnast þar Dvergasteinn. Í Jarðabók ÁM. 1708 og jafnan síðan nefnist býlið Dvergasteinar. Hjáleiga þessi fylgdi jafnan Stokkseyrartorfunni á fyrri öldum. Hinn 13. júlí 1799 seldi mad. Þórdís Jónsdóttir á Stokkseyri tengdasyni sínum, Helga Sigurðssyni í Brattsholti, Dvergasteina „með
Eystri-Móhús
Þau voru hjáleiga frá Stokkseyri, og er þeirra getið fyrst í manntali 1703 með nafninu Austari-Móahús. Í Jarðabók ÁM. 1708 nefnist býlið Litlu-Móhús, og mun það vera hið upphaflega nafn þess, þar eð sýnilegt er, að það hefir í öndverðu verið byggt úr Vestri-Móhúsum, sem nefndust forðum Stóru-Móhús til aðgreiningar frá nýja býlinu. Nafnið Austur-Móhús
Vestri-Móhús
Vestri-Móhús voru hjáleiga frá Stokkseyri og nefndust fyrrum Stóru-Móhús til aðgreiningar frá Litlu-Móhúsum, er nefndust síðar Eystri-Móhús (Þingb. Ám. 7. des. 1702 og Jarðabók ÁM. 1708), en upphaflega voru bæði þessi býli ein hjáleiga, sjá Móhús. Vestri-Móhús fylgdu austurparti Stokkseyrar og urðu því eign Jóns hreppstjóra Þórðarsonar, er hann keypti þann hluta Stokkseyrar árið 1848.
Ranakot
Ranakot var hjáleiga frá Stokkseyri og er getið fyrst í manntali 1703. Bærinn dregur nafn af hæðardragi því, er hann stendur á og myndaði dálítinn rana vestur á milli dælanna, áður en landið var þurrkað, á svipaðan hátt og Ranakot efra dró nafn af tanga þeim eða rana, er það stóð á og gengur út