Um langt árabil hefir Stokkseyrarhreppur varið nokkru fé til heilbrigðismála, þótt ekki nemi að jafnaði háum upphæðum, og eru ýmis útgjöld vegna þeirra mála bundin með lögum. Má þar nefna gjöld til sjúkrasamlags, læknisskoðun skólabarna, berklaskoðun, hundahreinsun o. fl. Mikinn kostnað hefir hreppurinn lengi haft af sjúkrahúsvist styrkþega, sem hafa þurft að dveljast á sjúkrahúsum […]
Því var eins farið um störf ljósmæðra og lækna fyrr á öldum, að þau voru öll unnin af ólærðu alþýðufólki, sem til þeirra valdist sökum áhuga og hæfileika, er einum var lagið framar öðrum, og fyrir nauðsynja sakir. Það var ekki fyrr en eftir að landlæknisembættið var stofnað árið 1760, sem kennsla í yfirsetufræði hófst
Enginn skyldi þó ætla, að menn hafi svo sem staðið uppi ráðalausir gagnvart sjúkdómum í gamla daga. Ekki vantaði það, að alþýða manna kynni ráð við flestum kvillum, og það stórum margbreytilegri en menn kunna nú. En gallinn var aðeins sá, að þessi svokölluðu læknisráð voru að öllum jafni hinar fáránlegustu kerlingabækur og hindurvitni, –
Nú á dögum mundi mönnum þykja ömurlegt til þess að hugsa, ef hvergi væri kostur að ná til læknis eða hjúkrunar, þegar sjúkdóma eða slys ber að höndum. Við slíkt ástand urðu menn þó að búa fyrr á tímum á flestum stöðum á landinu langt fram á síðastliðna öld. En í þessu efni hafa orðið
Iðnaður í ýmsum myndum er jafngamall þjóðinni. Það er gamalt mál, að húsmóðirin þyrfti að kunna að breyta ull í fat og mjólk í mat og bóndinn að vera búhagur, ef vel átti að fara. Í þessu eru einmitt fólgnar aðalgreinar íslenzks heimilisiðnaðar frá fornu fari, tóvinna, matargerð og ýmiss konar smíði. Margar fleiri iðnir
Árið 1955 seldi Jón Magnússon kaupmaður verzlun sína og húseignir á Stokkseyri, sem fyrr segir. Stofnað var hlutafélag til kaupa á eignunum, og nefndist það Atli h.f. Stjórn þess skipuðu þessir menn: Magnús Sigurðsson frá Móhúsum formaður, Sigurður Óli Ólafsson kaupmaður og alþingismaður Selfossi og Snorri Árnason fulltrúi á Selfossi. Tilgangur félagsins var að reka
Eins og áður er sagt, keypti Kaupfélag Árnesinga á Selfossi verzlun Jóns Adólfssonar vorið 1942 ásamt verzlunarhúsi hans og hefir rekið þar útbú síðan. Breytti það húsinu og stækkaði það til muna. Kaupfélagið mun vera stærsta verzlunarfyrirtæki á Stokkseyri nú, og nam velta þess árið 1956, 1.8 millj. króna. Samhliða kaupfélaginu starfar einnig viðgerðarverkstæði fyrir
Á fundi í Verkalýðsfélaginu „Bjarma“ 16. des. 1925 var enn á ný vakið máls á því, að félagsmenn slægju sér saman um vörukaup, ef verða mætti, að þeir gætu komizt þannig að hagkvæmari kaupum. Úr framkvæmdum, sem teljandi eru, virðist þó ekki hafa orðið fyrr en 1930. Voru þá gerðar vörupantanir á vegum félagsins og
Það byrjaði starfsemi sína árið 1930 og hófst með þeim hætti, að bændur, sem fluttu rjómann til búsins, sérstaklega þeir, sem langt áttu í verzlun, vöktu máls á því, hversu hentugt það væri að geta fengið vörur með rjómavögnunum til baka; það lægi og beint við að láta bílinn, sem flutti smjörið frá búinu suður
Á síðustu áratugum hafa orðið til nokkrar félagsverzlanir á Stokkseyri. Er vér hér köllum þær nýjar, þá má ekki taka það of bókstaflega, þar sem hinar elztu þeirra eru komnar hátt á þriðja tuginn, heldur er það til aðgreiningar frá hinum gömlu félögum samkynja, sem löngu eru undir lok liðin,.svo sem Stokkseyrarfélaginu og kaupfélaginu Ingólfi.
